StjörnuspárJónína Margrét Arnórsdóttir

Tvíburar: Þú gætir eytt peningunum þínum í dekurdag, verslunarferð eða í að borga kreditkortareikningana þína. Þér mun líða einsog auðmanni ef þú losar þig við skuldirnar.

Mér finnst alveg ótrúlega skemmtilegt að lesa stjörnuspárnar mínar á mbl.is. Þetta er svo mikið bull en passar svo oft við minn karakter. Ég ætla að setja inn 2 í viðbót.

Þú hefut verið svolítil eyðslukló nýverið. En ef þú hefðir eytt í allt sem þig langaði til að kaupa eða gera hefðir þú eytt miklu meira. Þannig að í raun kemur þú út í plús!

Nú er tími partíanna. Þá eru allir uppteknir við að skipulegjja næstu mánuði og hversu rosalega skemmtilegir þeir eiga að vera. Gerðu það líka og gerðu ráð fyrir að bjóða vinum þínum með í stuðuð.

Best að maður fari að fara eftir þessu. Hver vill koma í partý????

LokapartýJónína Margrét Arnórsdóttir

Jæja, þá er sýningum á Emil lokið. Við slúttuðum með rosalega skemmtilegu partýi síðasta laugardag. Þar sátum við 25 saman og borðuðum góðan mat, héldum nokkrar léttar ræður og hlógum gríðarlega mikið. Ekki skemmdi fyrir hvað mikið var af frambærilegu söngfólki og gítarspilurum sem létu gamminn geysa, bæði sjálfviljug og síðan mönuð í stórskemmtilegan tónlistarspuna. Ég er hins vegar að spara röddina fyrir Söngvarakeppnina sem verður 28. apríl ;)

Get ekki stillt mig um að leyfa ykkur að njóta með mérJónína Margrét Arnórsdóttir

   Við fengum svo góða gagnrýni á Emil í Kattholti að ég verð að setja hana hér inn ;) Elsku leggið á ykkur að lesa þetta!!

Góða skemmtun, segir í inngangi leikskrár, en hjálpi mér, hér er vægt til orða tekið. Manneskja eins og ég, sem þjáist af skyndilegri fælni í stórum húsakynnum fullum af fólki, spennu og tilhlökkun, sú manneskja sat í fullskipuðu félagsheimili, gleymdi umheiminum og hló þar til tárinn runnu.

Hvað var eiginlega í gangi?

Emil í Kattholti var settur upp á Hvammstanga.

Um söguþráðinn þarf ekki að hafa mörg orð. Þeim mun fleiri orðum má eyða í uppfærsluna.

Ærslafullur leikur, glaðlegur söngur, vel valdir leikarar í krefjandi hlutverk, hraði, áhættuatriði, vítt sjónarsvið og falleg umgjörð hrifu áhorfendur með sér. Leikritið rennur eins og sleði á sléttri braut, og hvergi er dauður punktur. Einna helst var kannski markaðsatriðið örlítið dauft til að byrja með, en það varð einungis til þess að hlakkað var til næstu stormasömu uppákomu, og hún kom!

Leikmyndin sýnir frjósamt Vatnsnesfjallið, þar eru hestar og kindur á beit, og ekki laust við að glitti í Tjarnar-landnámshænu ... þannig er leikritið  skemmtilega staðfært heim í héraðið. Kattholt er bær í Vesturhópi á Íslandi. En hvernig er viðhorf til annarra hreppa? Það er einmitt það, verið er að leika sér með fyrirbæri eins og hrepparíg á hárfínan hátt. Bægslagangurinn annarsvegar og næmur húmor fyrir einkennum sýslunnar hinsvegar verða að heildstæðu samspili og stórkostlegri skemmtun, þegar farið er inn og út og upp og niður og eiginlega nánast um allan salinn.

Og þvílíkur leikur. Daníel Ingi Sigþórsson sem Emil býr yfir hæfilegu kæruleysi og skilar hlutverkinu frábærlega létt og þó samviskusamlega af hendi. Hann fer jafn skemmtilega með leik, söng og líkamsbeitingu. Til hamingju, Daníel Ingi. Kolbrún Arna Björnsdóttir sem Ída er fjölhæf – hún syngur vel, er vakandi leikari og ótrúlega hugrökk. Klapp fyrir það! Í hlutverkum foreldra sýnir Sigrún Dögg Pétursdóttir sem Alma jafnaðargeð og hlýja drætti, og hreyfingar hennar eru ávallt fágaðar. Anton hinsvegar tekur áföllum, sem yfir hann dynja, á óyfirvegaðan hátt. Hann er auk þess nískur eins og dæmigerður gamaldags Þjóðverji (gervi hans bendir í þessa átt), og Guðmundur Helgason leikur samkvæmt því, er hálfgerður foringi og hálfgerður Chaplin. Mikið úthald og glæsilegur leikur. Hulda Signý Jóhannesdóttir sem Lína er lokkandi og lífsglöð, hún galdrar fram fagran söng án áreynslu og er ein af stoðum leiksýningarinnar. Alfreð er henni hjartfólginn. Valdimar Halldór Gunnlaugsson fer með hlutverki þessa manns, sem er traustur, rólegur og sjálfum sér trúr, og leysir það vel af hendi. Hann kemur undir lok sýningar skemmtilega á óvart með nútímasöng og tilheyrandi mjaðmarsveiflu.

En sú Týtuberja-Mæja! Hrafnhildur Ýr Víglundsdóttir er hvergi bangin og stefnir beint að markmiðinu. Í hennar túlkun vefst ekkert fyrir Mæju með lausn verkefna, hvort sem um fægingu silfurs, viðvörun vegna blátaugaveiki  eða tæmingu hlandkopps er að ræða, hvað þá um viðbrögð meltingakerfisins. Áhorfendur fengu bráðfyndið grátmúrsatriði og hetjulegan söng Hrafnhildar Ýrar í þokkabót og kvittuðu vel fyrir.

Gestir í Kattholti eru leiknir af Guðna Þór Ólafssyni prófasti á Melstað, í hlutverki prófasts, og Guðrúnu Láru Magnúsdóttur prófastsfrú á Melstað, í hlutverki prófastsfrúar. Sniðugt. Guðni Þór og Guðrún Lára setja sig í spor íslensks aðals, eða öllu heldur þess þjóðfélagshóps, sem gaf sig út fyrir að tilheyra aðlinum (áður en nútíma peningaaðallinn kom til sögu). Þarna ber að nefna innihaldsríka og vel heppnaða handtösku- og göngustafssveiflu. Um leik Sólrúnar Daggar Árnardóttur í hlutverki Frú Petrínu gildir sannfæringin. Hún er glæsileg, en í senn smáborgaraleg í framkomu, og alveg einstaklega elskuleg eftir rjómatertuátið.

Fer nú að halla undir lok. Guðmundur Haukur Sigurðsson kemur fram í tveimur hlutverkum. Lúmsk fyndni er fólgin í hlutverki hans sem læknis.  Sem framkvæmdastjóri Heilbrigðisstofnunar í daglegu lífi veit hann hvað hann syngur, og leikur því lækni með glæsibrag bæði á sviði og í salnum. Sem Hemmi lögga sýnir hann yfirvegaða þræði og er trúverðugur mjög í meðhöndlun smákrimmans Krimma. Sá er leikinn af Gísla Má Arnarsyni og gengur um eins og skuggi. Þetta er grunsamlegur en í senn væminn karakter sem iðrast gerða sinna, þegar að því kemur, og leysir Gísli Már hamskiptin vel af hendi. Baldi í Bæ, misskilinn stórsöngvari, slagsmálahundur og fórnalamb glæps er leikinn af Kjartani Óla Ólafssyni með orkuflæði, sem nær vel niður í salinn.

Svið Félagsheimilis Hvammstanga var lengi vel stærsta leiksvið Íslands utan höfuðborgarinnar. Í þessari leiksýningu er verið er að nýta sviðið og salinn út í öll horn. Stökum sinnum kom víðerni sviðsins í veg fyrir að vel heyrðist í alla leikara og söngvara.

Tónlistin,  aðallega gítar og básúna, fellur vel að sviðsetningu, bæði sem undirleikur við söng og á milli atriða. Búningar og leikmunir eru úthugsuð og skapa þétta stemningu. Þetta er vel gert. Sköpunargleði  í ljósum og skugga (samanber flótta Emils úr smíðaskemmu yfir í búrið) er einfaldlega flott.

Leikstjóranum Ingrid Jónsdóttur hefur tekist að laða það bestu fram hjá öllum. Greinilega var hópurinn vel samstilltur, og greinilega tókst að skapa persónur með sér einkenni. Það sýndi sig best í Ó-atriðinu (sem mér fannst alveg stórkostlegt), og þegar kallað var á Línu. Glæsilegt.

Að lokum: Leikskráin er vel gerð og inniheldur söngtexta handa börnum, foreldrum og ömmun og öfum.

Ljósmyndasýning eftir Sólrúnu Jónsdóttur í anddyri Félagsheimilisins er skemmtileg og lýsandi. Hún sýnir glögglega að Emil gengur laus.

Emil???

Nei, heill leikhópur gengur laus í taumlausri gleði á Hvammstanga, og sé honum og leikstjóranum vel þakkað fyrir.

EMILJónína Margrét Arnórsdóttir

Þessa dagana fer allur tími minn í Emil í Kattholti svo ég hef ekkert getað bloggað. En ég er á lífi og bara nokkuð spræk. Ég sá æfingu í gærkvöldi og það er langt síðan ég hef hlegið svona mikið. Ég grét af hlátri á köflum og var orðin hás í lokin. Svo núna er ég með Vinnumannavísurnar á heilanum sem Valdi syngur. FRÁBÆRT!!
Bæææææææææææ