þungaðir þankar ........ uuu, eða eitthvaðJónína Margrét Arnórsdóttir

Jæja, þá er þorrablótum lokið.  Sem betur fer. Ég er komin að þeirri niðurstöðu að ég þarf að hætta að borða þorramat. Ég er búin að veikjast eftir öll þrjú skiptin sem ég borðaði þennan uppáhaldsmat minn  Að öðru leiti voru þetta ágætis blót.

Ég er farin að hlakka til helgarinnar. Við í Prjónó förum í húsmæðraorlof og dveljum alla helgina í veiðihúsinu Laxahvammi í Miðfirði. Þar er frábær aðstaða fyrir okkur, að maður tali nú ekki um heita pottinn og saunaklefann

Það er búið að plana sumarfríið. Ég fer með hópi á norðurstrandir, nánar tiltekið í Reykjafjörð og verð þar líklega í viku eftir Verslunarmannahelgina. Eygló hringdi í mig í gærkvöldi til að láta mig vita. Ég ætla strax að tryggja mér að eiga frí þá, svo vil ég komast á Hamingjudagana á Hólmavík og jafnvel á Bryggjuhátíð á Drangsnesi. (Líf mitt er greinilega við Húnaflóann )

Það verður svo bara að koma í ljós hvort draumur minn um hálft maraþon í sumar rætist, það gengur því miður ekki svo vel að byrja. Ég fékk svo illt í annan fótinn við að hlaupa á bretti að ég gafst upp. Í fyrradag var í fyrsta skipti í langan tíma orðið fært til að hlaupa úti en þá er ég með kvef og hósta svo ég verð að bíða aðeins. En mér skilst að það eigi að starta skokkhóp á Tanganum svo ég gleðst yfir því og stefni að því að vera með.

Ég er enn að átta mig á því að það á að fara að fara að ferma hann Arnór Má eftir tæpan mánuð. Mér finnst svo stutt síðan hann var tveggja ára og beit með ánægju í bláa kleinu úr leir og skildi ekkert hvað hún var vond á bragðið

Ég var að kópera lag með Stuðmönnum í morgun og pikka upp textann því hluti af Prjónó er að fara að keppa í Söngvarakeppninni þann 12. apríl. Við tökum lagið  Berum út dívanana og ég er alveg að koma mér í gospelsöngfílinginn svo ég geti tekið sóló (HAHAHAHA)

Bið að heilsa í bili

Páskatrip oflJónína Margrét Arnórsdóttir

Ég var að bóka mér flug til Danmerkur, ætla að skreppa til Erlu og co. um páskana. Fékk að vísu ekki flug fyrr en seinnipart fimmtudags og þarf að fljúga aftur heim á sunnudagskvöld en það er betra en ekkert

Ég ætlaði á þorrablót í kvöld  á Laugarbakka en því var frestað um viku vegna veðurs. Ég er mjög ánægð með það því ég er að fara á þorrablót annaðkvöld á Hvammstanga og það er betra að dreifa þessu aðeins, maður verður svo súr af þessum mat

Annars er lítið að frétta nema að auðvitað þurfti minn elskulegi bíll að bila í vikunni, það fór í honum háspennukeflið og ég sá fram á mikil fjárútlát. En guði sé lof, þeir á verkstæðinu fundu gamalt stykki sem þeir gátu sett í sem kostar ekki eins mikið 

krunk krunkJónína Margrét Arnórsdóttir

Datt í hug að setja inn örfáar línur hérna. Ég er önnum kafin þessa dagana við að safna hinum ýmsa fróðleik um hrafninn. Það er ekki leiðinlegt að fá svona vinnu, að geta verið í einhverju grúski allan daginn.
Annars gengur lífið þannig séð sinn vanagang, maður hangir mest heima, reynir aðeins að hreyfa sig og skreppur í skotferðir á fundi til höfuðborgarinnar.
Ég rakst fyrir tilviljun í dag á ljósmynd sem Villi litli hafði tekið og er á netinu og sjálfsagt í nýjasta Skessuhorninu. Kannski hann verði frægur Þetta er slóðin á myndina: http://v2.nepal.is/opna_mynd.asp?myn_id=337043&vef_id=22


úlala. Ég ætla svo auðvitað að fara á Þorrablót eftir rúma viku

bbíb

stjörnuspá my assssssJónína Margrét Arnórsdóttir

Ég efast stórlega um þessa stjörnuspá !!!

Glaðlegur hversdagleikinn tekinn við...............Jónína Margrét Arnórsdóttir

Hrakfarasaga 2. kafliJónína Margrét Arnórsdóttir

Það hefur ekki gengið vel hjá mér í farsímamálum. Ég var lengi vel treg til að fá mér síma. Fékk mér loks Nokia símahlunk sem entist í mörg ár þrátt fyrir hin ýmsu áföll, ég var búin að skipta um bak á honum og það var komin sprunga á skjáinn en alltaf virkaði gersemin þó. Þar sem mér áskotnuðust nokkrir peningar síðasta haust ákvað ég nú að gerast flott á því og fékk mér dýra og flotta týpu af Nokia síma með hinum ýmsu fídusum. Ég var ægilega ánægð með þennan síma, var samt ekki alveg búin að læra fyllilega á hann þegar hann gaf upp öndina óvænt í febrúar eða mars. Ég reyndi af öllum mætti að fá þennan síma bættan því það hafði ekkert komið fyrir hann en það reyndist hafa komist í hann raki skv. úrskurði ábyrgðaraðila. Það tjón er ekki bætt.  Ég hafði samband við tryggingafélagið mitt sem sagði mér að ég hefði sjálfsábyrgð upp á 17.000 krónur. Ég var nú ekki kát og ákvað því að fara bara og kaupa mér síma sem kostaði minna en það. Þá keypti ég mér besta síma sem ég hef kynnst, Sony Ericsson z510i. Þessi sími varð einn minn besti vinur, ég var fljót að læra á hann og hann geymdi fyrir mig alls konar upptökur, myndir og ýmis önnur gögn. Síðasta sunnudag fór ég á aðventukvöld, átti að mæta fyrr til að æfa sönginn en aldrei þessu vant var ég örlítið sein fyrir. Ég stökk af stað og þegar ég kom á Melstað dreif ég mig út úr bílnum og inn í kirkju til að æfa. Þegar ég var búin að æfa ætlaði ég að slökkva á símanum svo hann myndi nú ekki fara að hringja á miðju aðventukvöldinu en kemst að því að ég hafi gleymt símanum heima. Um nóttina þegar ég er að fara að sofa ætla ég auðvitað að ná í símann minn til að stilla vekjarann en þá finn ég hann hvergi. Ég prófaði að hringja í hann en heyrði ekkert í honum. Ég leitaði í bílnum en fann hann ekki. Ég ákvað að vakna kl. 7 um morguninn til að vita hvort Guðrún Lára á Melstað væri til í að athuga hvort hún sæi símann nokkuð liggjandi á bílastæðinu við kirkjuna áður en hún færi í vinnuna. Hún hafði ekki tíma en Guðni maðurinn hennar myndi gera þetta fyrir mig. Hann fann símann sem var þá búið að keyra yfir  Það var lán í óláni að ég var að fara til Reykjavíkur svo ég gat farið og keypt nýjan síma. En NEI, það er hætt að selja svona síma og engir gamlir til á lager mér til mikillar armæðu. Ég endaði því á að kaupa mér rándýran og flottan síma, Sony Ericsson Walkman 910 eitthvað, 3G auðvitað, það virkar svo vel svona úti á landi  Svo eru flest gögnin mín föst í gamla símanum, vona að það sé hægt að ná þeim við tækifæri.

En einar gleðifréttir, ég er ekki með sykursýki eins og óttast var um tíma svo nú get ég borðað allt sem ég vil um jólin. Ég er reyndar ekki búin að standa mig í að léttast en það er vegna þess að ég var að hugsa um að njóta lystisemda lífsins meðan ég gæti, ef ég skyldi svo vera með sykursýki.

Bið að heilsa í bili, best að fara að vinna, Djonní

Tukthúsvist??Jónína Margrét Arnórsdóttir

Hrakfarasaga, fyrsti kafli (og vonandi sá síðasti)Jónína Margrét Arnórsdóttir

Ég verð bara að segja að ég vona að það séu ekki margir eins og ég.

Ég lenti í því um daginn þegar ég var í þreksalnum að detta allt í einu, það var lán í óláni að ég datt út í horn og slapp óslösuð en með skrekk.

Svo fór ég í langþráðar stóðréttir helgina eftir, 29 sept. Í réttinni varð slys sem dró þó nokkuð úr stuðinu hjá fólkinu. Það fótbrotnaði strákur og þegar sjúkrabíllinn kom bilaði hann L

Þá smitaðist ég. Ég fór á ball og þegar ég ætlaði heim kom í ljós að ég var ekki með lykilinn að húsinu, bara bíllyklana. Ég fór þá til Tönju sem er mað aukalykil, hann fannst ekki þar og það kom í ljós að Kalli var með lykilinn með sér í Reykjavík. Þegar ég var að labba út í bíl missti ég fótanna og skall í götuna og lá þar lömuð nokkra stund fyrir aftan bílinn. Það eina sem ég hugsaði um var að vonandi myndi Haddý ekki bakka yfir mig. Þegar ég náði svo að druslast á lappir fór ég inn í bíl og skammaði þær fyrir að taka ekki eftir að ég hefði dottið, ég var skíthrædd. Næst lá leiðin til Jennýjar sem er líka með aukalykil en hún þorði ekki að opna svona um miðja nótt þar sem ég hringdi ekki í hana. Það endaði því með því að Gunna á Söndum tók mig með heim í gistingu. Þegar ég var svo að fara þaðan kom í ljós að nú var ég ekki lengur með bíllyklana. Gunna hringdi í Haddý og þá hafði ég misst lyklana á bílgólfið hjá henni. Ég þurfti því að byrja á að fara inn á Hvalshöfða og sækja lyklana og fór svo til Guðbjargar sem ætlaði svo með mig á Hvol að sækja bílinn minn. Guðbjörg var ekki tilbúin þegar ég kom og meðan ég beið eftir henni missti ég tönn!! Ég reyndi að ná í tannlækninn en það gekk ekki. Restin af deginum gekk ágætlega, ég fékk tíma hjá tannsa kl. 18:30 og var svo heppin að vera boðin í mat um kvöldið.

Laugardaginn 13. okt. þurfti ég að fara í bæinn á fund. Ég brunaði um morguninn og ætlaði svo heim samdægurs til að komast á tónleika um kvöldið. Ég ákvað að hitta Öddu eftir fundinn og við myndum svo fara saman til Millu því hún átti afmæli. Þegar ég er stödd á Kringlumýrarbrautinni, alveg að koma að ljósum þá bilaði bílinn. Kúplingin fór í mask og ég sat og svitnaði í lófunum af hræðslu yfir að ég yrði keyrð niður. Mér tókst á endanum að reka bílinn í fyrsta gír og starta svo og keyra inn í Stigahlíð. Þar komu menn og kíktu á bílinn og sáu að það væri ekkert hægt að gera nema að setja hann á verkstæði. Ég var orðin stranda-glópur í Reykjavík. Ég gat fengið pláss á verkstæði uppi í Keilufelli. Keli bróðir mömmu kom á sunnudeginum til að draga bílinn á verkstæðið. Á Breiðholtsbrautinni bilaði bíllinn hans líka !! Hann ákvað að prófa hvort hann gæti keyrt bílinn minn og rauk af stað á honumog skildi mig eftir standandi á Breiðholtsbrautinni eins og aula og fór í þokkabót með töskuna mína með símanum. Ég þurfti svo að stýra bílnum hans þegar kom bíll til að draga hann burt úr aðalumferðinni. Svo biðum við eftir Kela. Hann kom með töskuna en sagðist  ekkert hafa munað hvert í Keilufellið bíllinn hafi átt að fara svo hann skildi hann bara eftir þegar hann hefði beygt inn í götuna. Svo var bíllinn hans dreginn í Heklu og mér svo skutlað til Öddu í Stigahlíðina. Adda fór svo með mér svo ég gæti komið bílnum á réttan stað í Keilufellið. Þá var ekki lengur hægt að koma honum í gang. Við ákváðum að reyna að ýta honum en gáfumst upp því það var upp í móti. Til allrar lukku mundi ég allt í einu að Haddý frænka mín býr þarna í götunni og maðurinn hennar kom út og dró bílinn restina af leiðinni.

Viðgerðin á bílnum kostar ekki minna en 50þúsund og enn er ekki byrjað að gera við hann. Ég er aðeins að vinna á Laugarbakka þessa dagana svo það er erfitt að vera bíllaus. Maður er endalaust að snapa far með hinum og þessum.

Af hverju er lífið svona ömurlegt, ætli það sé skárra í Zimbabwe??????????

lífsmarkJónína Margrét Arnórsdóttir

Jú, ég er sprellifandi. Hljóp meira að segja 10 km í fyrsta sinn á æfinni á mánudaginn fyrir viku. Það er líka loksins búið að ganga frá uppgreftrinum fyrir utan húsið mitt og meira að segja að steypa.

Annars er ég núna að bíða eftir stóðréttunum í Vestur-Hópinu. Þær verða á næstu helgi og þá fer ég með Halldóru og co í réttirnar og við drekkum slatta af kakó með Stroh og svo er stórveisla á Hvoli um kvöldið og ball á eftir í skemmunni.

Lífið gengur sinn óvanagang og maður er að reyna að finna sér eitthvað að gera J

bbíb

ups and downs.............Jónína Margrét Arnórsdóttir

Ég skrapp heim í sveitina á laugardaginn og fór aðeins að athuga berjasprettu. Ég tíndi alveg góðan slatta en aðalbláberin verða örugglega orðin fín á næstu helgi eða svo. Á sunnudeginum tókst mér að fá mömmu og pabba með mér Drangsneshringinn. Það var ægilega fallegt veður og gaman að keyra um. Við fórum til Sunnu og fengum kaffi en núna var hún bara með 2 heimabakaðar sortir, hefur sjálfsagt verið miður sín yfir hvað þetta væri lélegt hjá henni. Hún er svo mikil ofurhúsmóðir!!! Á eftir fórum við til Hólmavíkur til Heiðu. Þar vorum við í kvöldmat og svo rölti ég til Elsu og stoppaði aðeins hjá henni. Á mánudagsmorguninn rifum við pabbi okkur upp svo við næðum að fara nýja veginn sem er verið að gera yfir í Arnkötludal áður en vinnuflokkurinn mætti á svæðið. Það var mjög gaman, þeir eru komnir svo ótrúlega langt. Þegar við vorum á leiðinni til baka var einn maður mættur til vinnu. Pabbi stoppaði og spjallaði aðeins við hann og sagði meðal annars að hann hefði fengið leyfi hjá Bessa. Ég var dálitla stund að fatta brandarann. Hélt fyrst að það væri einhver Bessi sem væri að vinna þarna en fattaði svo að það var bessaleyfi sem hann hefði tekið sér J Eftir hádegi fórum við út að Reykhólum með úldin skott fyrir Villa og svo með æðardún á Miðhús. Svo fór ég heim til mín. Þegar ég kom heim var ástandið orðið alvarlegt í skólpmálunum, allt að stíflast aftur. Ég fór í gær og hafði upp á pípara sem kom og athugaði málin. Stuttu seinna var komin grafa í garðinn til að grafa upp til að finna einhverjar leiðslur. Leiðslurnar eru allar á mjög dularfullum stöðum og svo kom líka í ljós vatnsleki. Ég vona að þetta verði ekki sagan endalausa og að skolpmálin komist í lag við fyrsta tækifæri, það er leiðinlegt að þurfa að banka upp á í öðrum húsum og spyrja hvort maður megi fara á klósettið????????

Ein að kafna……………….