Stundum er svo lítið að segjaJónína Margrét Arnórsdóttir

Mér finnst einhvernveginn að maður hafi svo lítið að segja. Reyndar náði ég þeim merka áfanga síðasta laugardag að hlaupa 5 kílómetrana. Hélt að ég myndi drepast þegar ég var rúmlega hálfnuð. Sem betur fer var ég með einkaþjálfarann með mér og hún sagði að ég gæti þetta víst þegar ég ætlaði að hætta. Svo hljóp ég þetta á 35 mínútum sem er víst bara býsna góður tími miðað við aldur og fyrri störf (reyndar frekar þyngdina). Ætla að fara og hlaupa á eftir einhvern spöl og svo að reyna aftur að fara 5 á föstudaginn.

Mamma og pabbi komu til mín á föstudagskvöldið og voru fram á laugardagskvöld. Það var gott að fá þau í heimsókn. Pabbi lagaði hurðarhúna, setti upp eitt ljós og hjálpaði mér að setja vetrardekkin upp á  háaloft. Ég fór með mömmu í föndurbúð og pabba að skoða fornbíla og dráttarvélar. Svo fórum við auðvitað aðeins í Kaupfélagið eins og sönnum sveitamönnum sæmir !!

Á sunnudaginn var ég bara í afslöppun, fór í heita pottinn og lagði mig svo á eftir. Fór svo í körfubolta um kvöldið. Það var mjög gaman, sérstaklega að vera í sæmilegu formi og geta hlaupið án þess að vera að kafna.

Nú er ég búin að ganga frá einkunnagjöf til nemenda minna svo ég get verið salla róleg þessi annaskiptin. Þetta er óttalegt letilíf hjá manni í vinnunni núna, ég hef varla nokkuð að gera núna miðað við síðustu ár. Spurning hvort maður ætti ekki bara að skreppa til útlanda í langt frí.

Minnir mig á það að ég er að fara eftir rúmar 2 vikur í heimsókn til Erlu og fjölskyldu í Vejle. Hlakka mikið til að hitta þau öll. Kannksi ég ætti að fá mér alvöru ökuskírteini áður en ég fer ef löggan skyldi stoppa mig á rúntinum þar

Nú er nóg komið í bili, bæææææææææææææ